Le nord, bakken en braden met smaak

Een lange, leuke treinrit en een korte minder leuke busrit (nu weten we weer waarom we die fiets toch zo leuk vinden) zitten we in een braadpan, Garoua. Het is er eentje zonder anti-aanbaklaag, en met korstjes. We worden verwelkomd door een slordige 39 graden en vinden dat toch wat warmpjes, onze kelen zijn droger dan droog, de lekkere thee en de warme mensen doen dit snel vergeten. Alhadjsidiki is wat ons betreft de prins van de moslimwereld. Een man met aanzien in zijn buurt, een man die de mensen in zijn omgeving sensibiliseert over de waarde van een mensenleven, een man die de boefjes in zijn buurt kent en tot orde roept op een oooooo zoooo charmante manier. Hij is de verpersoonlijking van charisma. Een mens met hersenen en hart op de meer dan juiste plaats. En wiens vrouw nog een keer goed kan koken en acht maand dik is. Dit vereningd met een magische motorit langs de oevers van een Nijlachtige rivier bekroond met een streel van aan een lief hippooke zorgt voor een thuisgevoel in deze stoffige doorrijstad.
Het landschap in het noorden is er eentje van droge savanne en veel stof. We rijden over lege rivierbeddingen, langs aarden huizen, en door mielvelden... Maroua is onze tweede noordelijke bestemming. Het is hier nog heter en droger dan in Garoua. De markt is hier megagigamooi en ook wel levendig. Fantastische kleuren worden in je gezicht gekegeld, voor ons moet dat niet meer zijn, erna nog even wat overtollig geld over de bank gooien en een theetje drinken.
Wat we dan nog niet weten weten we pas de volgende dag, na een busritje een gevecht rondom ons om brommertaxi te mogen zijn van dit toch wel godentweetal, rijden we achteropzittend door een landschap waarvoor mijn woorden tekort schieten. Ik zou zeggen jullie moeten het maar zelf gaan cheken het heet kapsiki en het is mooi. We komen aan in Rumsiki (berg van de man) en vinden daar een samenleving die is blijven steken ergens tussen de eerste sedentarisatie en de industriele revolutie. We leven enkele dagen in een filmsetting met als Dominique als gids, de onverbeterlijke Silvie als onze vaste kokkin en onze goedweervoorspeller de sorceur de crab. Het zijn beklijvende momenten onder een loden zon en in het stof van de opkomende harmattan. Ondertussen maken we kennis met de bil-bil een drankje die je best niet nuttigt voor het slapengaan wegens lichte nagisting in het buiksken. Betoverd gaan we na een paar dagjes nog ne keer goedendag zeggen aan Alhadjisidiki, om de volgende dag voor een gesloten treinstation te staan en onze toevlucht te nemen tot een veel te lange bushrit. Met stof tot in onze hersenen komen we hoestend en proestend, plakkend en stinkend aan bij het huis van de heks en vinden onze velookes terug. Joepi morgen terug den velo op naar Bassa. Donderdag komen we daar aan midden in feestgedruis en met een ongetwijfeld popelende en energieke Joseph als een van de kersjes op de nu al gigantische taart die Cameroun heet.